Зелената транзиција на Балканот се претставува како „чиста енергија“, но отвора прашања: кој контролира, кој профитира и кој ја плаќа цената. Во Македонија тоа се гледа преку ветерните паркови и зависноста од странски капитал и технологија, а во БиХ преку малите хидроцентрали што ги уништуваат реките. И покрај различните примери, суштината е иста: зелената транзиција станува прашање на моќ, ресурси и одлуки, често без доволна транспарентност и учество на граѓаните.

Изминатите години, југоисточна Македонија стана бојно поле меѓу локалните земјоделци и еко-активистите од една страна, и моќните странски рударски корпорации од друга. Иако поддржани од високи политички структури и следени со агресивни ПР-кампањи, овие проекти се соочија со силен отпор од граѓаните кои одбиваат да го жртвуваат своето здравје за профит.